Þetta er ekki aðeins farsæl niðurstaða fyrir nágranna okkar og vini í vestri heldur einnig fyrir okkur bæði með hliðsjón af öryggi þjóðarinnar og geópólitískri stöðu.

Atburðirnir í Brussel og Strassborg þessa viku minna á þetta valdajafnvægi. Forseti framkvæmdastjórnarinnar getur kastað fram stórum hugmyndum og gefið pólitísk fyrirheit. Ríkisstjórnirnar ákveða hvað verður úr þeim.

Frá íslenskum sjónarhóli er þetta ef til vill athyglisverðast: Náin tengsl við Evrópu og aðild að Evrópusambandinu eru ekki eitt og hið sama.

Það er einmitt á þessu sviði sem evrópskt samstarf í öryggismálum hefur mest gildi fyrir okkur Íslendinga. Í ræðu von der Leyen er opnað fyrir formlega aðild að því fyrir ríki utan sambandsins sem fellur vel að niðurstöðu þjóðaratkvæðagreiðslunnar hér.

Atvikin við Danmörku og Litháen minna á meginboðskap bókar Carlos Masala: Rússar þurfa ekki að hefja allsherjarstríð til að láta reyna á vilja og samstöðu NATO.

Í samræmi við þörfina á að sanna eigið ágæti á kostnað annarra taldi ÞKG það til sérstakrar skammar hvernig forveri hennar Gunnar Bragi Sveinsson hefði staðið að verki í mars 2015.

Hér er lagt út af stuttri frásögn íslenskra ferðamanna um Eystrasaltslöndin sem var vel fagnað fyrir að hafa hafnað evrunni 29. ágúst,

Enginn var í nánara samstarfi við stækkunardeild ESB og systurflokk í Evrópu í kosningabaráttunni en Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir.

Ein af röksemdunum fyrir atkvæðagreiðslunni var að ýta umræðum um ESB út af borðinu. Nú er ballið þó fyrst að byrja. Þökk sé Trump!